Zoek
Filters
Opgelet! >> Dinsdag 14/8 is ons Experience Center gesloten om 18u00.

Hertz, HDR enz... Wij leggen het uit!

TVspecialisten.be: Hoe zit het met die Hertz waarden?

We merken het vaak in de winkel en ook aan de vragen per mail dat er over Hertzen veel vragen zijn en vooral er veel verwarring heerst. Wat wil die Hertz waarden nu eigenlijk zeggen. Vroeger bij de beeldbuis TV's en de eerste platte TV's had je 3 verschillen: 50Hz, 100 Hz en 200 Hz. Deze hertzen hebben betrekking tot het beeldscherm en zijn eigenlijk de enige juiste! Een 50Hz panel geeft bij snel bewegende beelden "trillingen" en dit is vermoeiend voor de ogen. In onze showroom kan je op onze demo's dit perfect zien! 100 en 200 Hz panels geven trillings vrije beelden weer wat zorgt voor veel rustiger TV kijken. Veel van de fabrikanten geven deze Hz waarden echter niet meer weer... Bij de meeste merken heb je 3, 4, 5, 6, 7, 8 en 9 series en heb je vanaf een 6 reeks een 100 Hz panel. Qled en OLED schermen zijn altijd 100 of 200 Hz.

Dan heb je de laatste jaren gezien dat de Hertzen wel tot 4000 Hz gingen. Achter deze "hoge hertz waarden" staat telkens een kleine vermelding bv CMR of PMR wat staat voor Clear Motion Rate of Pixel Motion Rate. Deze Hertz waarden zijn nu vervangen door PPI of PQI wat staat voor Picture Performance Index of Picture Quality Index. Dus vroeger las je 1000 Hz (pmr) nu lees je 1000 PPI. De reden dat de fabrikanten dit veranderen is om de verwarring met de belangrijke Hertzen (50,100,200) uit de weg te gaan. De PPI en PQI worden berekend niet alleen op het scherm maar op alles wat de TV te bieden heeft (Curved, 3D, HDR, Contrast waarden enz) Hoe meer de TV te bieden heeft hoe hoger dus de PPI of PQI waarden.

We onthouden dus dat TV's met 100 en 200 Hz panels (schermen) stabiel beeld geven en dus ook rustiger zijn voor de ogen en het beeld niet vervormen.

HDR

 

Na full hd en ultra hd is HDR de volgende stap die televisiekijken nóg realistischer moet gaan maken. Alle grote fabrikanten hebben inmiddels HDR-geschikte televisies in hun programma, of komen daar binnenkort mee op de markt. Maar wat biedt HDR eigenlijk in de praktijk en hoe werkt het? Tijd voor uitleg.

 

 
HDR staat voor High Dynamic Range, of hoog dynamisch bereik in goed Nederlands. HDR-beelden moeten meer details tonen in lichte en donkere delen van een beeld, zonder het beeld in zijn geheel donkerder of helderder te maken. Deze technologie is al enige jaren gemeengoed in de wereld van de fotografie (al werkt het daar anders), maar komt nu ook naar de huiskamer.

 


8 versus 10 bit

 

De makkelijkste manier om uit te leggen hoe HDR werkt, is door te kijken hoe monitoren en televisies verschillende helderheidsniveaus weergeven. Met de huidige 8-bit televisiestandaarden worden de rode, groene en blauwe subpixels in 256 stappen van 0 tot 255 aangestuurd. 0 is hierbij volledig zwart, 255 staat voor volledig rood, groen of blauw. Door de drie kleuren allemaal op 255 in te stellen ontstaat een compleet wit beeld, allemaal op 0 betekent helemaal zwart. Onderlinge verschillen in helderheid tussen rood, groen en blauw zorgen voor verschillende kleurtinten, terwijl gelijke waarden voor de drie kleuren juist in grijstinten resulteren.

 

Laten we voor de uitleg over HDR voor het gemak uitgaan van een zwart-wit beeld. Hierbij is bij een 8-bit scherm ruimte voor 256 verschillende grijswaarden, inclusief volledig wit en helemaal zwart. De helderheid van de beeldinformatie moet zich dus binnen die 256 niveaus bevinden. In scènes met zowel donkere als zeer lichte delen, moeten daarom vaak keuzes gemaakt worden: in de donkere of in de lichte delen moet er informatie ‘afgeknipt’ worden. Wordt er in donkere delen informatie afgeknipt, dan worden donkere grijstinten allemaal als zwart weergegeven, gebeurt dit bij de lichte delen van het beeld, dan worden deze allemaal als dezelfde witwaarde van 255 getoond.

 


Bij HDR-televisies wordt gebruikgemaakt van 10-bit schermen, waarbij de helderheid niet in 256, maar in 1024 stappen gedefinieerd kan worden. Dat wilt niet zeggen dat 10-bit schermen per defintie helderder zijn dan 8-bit varianten, maar ze kunnen de beschikbare helderheid in meer stapjes opknippen. Heldere delen van het beeld zijn hierdoor niet langer gelimiteerd tot helderheidswaarde 255, maar kunnen daar (ver) overheen gaan, met behoud van verschillen tussen nuances die boven die waarde van 255 liggen. Om die extra helderheid ook daadwerkelijk te tonen, zijn bij LCD-schermen backlights nodig die (plaatselijk) véél helderder kunnen zijn. Waar televisies tot nu toe zo’n 450 nits aan helderheid konden produceren, zien we bij HDR-schermen vaak piekwaarden van 1000 nits. Nogmaals, dit betekent dus niet dat deze schermen standaard een veel helderder beeld weergeven, maar ze hebben er wel de ‘ruimte’ voor als het moet.